Wolf (Dax) is dood

Zoals gewoonlijk sliep Wolf deze nacht beneden in haar nest. Deze morgen hoorde ik haar (zoals bijna elke morgen) op de trap naar boven komen. Ze snuffelt zachtjes aan mijn haar, oren en neus tot ik mijn ogen open doe en die grote muil vlak voor mij zie.

Rond 17u is de buurman langsgekomen (die was er voor Wolf/Claudien zich voordeed ook al bij geweest). De buren gaven af en toe koekjes aan Wolf, weliswaar vanachter de draad. De buurvrouw kon Wolf zelfs op commando laten zitten. Soit, de buurman komt dus, en Wolf laat hem binnen. De buurman gaat in de veranda, en vult Wolf haar eetbak. Wolf laat het hem rustig geven, en eet in de tuin alles mooi op, en benadert ons dan rustig. We waren nog aan het praten, de buurman streelt Wolf en compleet onverwacht, zonder aanleiding en zonder waarschuwing springt ze naar zijn gezicht met open muil. Ik zag Claudien al voor mij staan...het was de buurman. Gelukkig niet erg, een ferme snee onder het oog, en een snee in de kin. Maar het had erger kunnen zijn! Hij had een oog kunnen kwijt zijn....

Sinds 19u is Wolf in de hondenhemel. Ik ga een dag of vier liggen huilen :(

Hier nog foto van Wolf naast Max de Golden Retriever.

emotie

moe

Hah, is vermoeidheid wel een emotie ? Heel de week vroeg uit bed, veel in de file gestaan, lesgegeven aan twaalf studenten in een warme droge muffe ruimte met veertien draaiende computers. En plus c'etait en Francais, met de eerste avond een Veebeeke die zeven keer vraagt om te wandelen ;-) om vervolgens thuis dezelfde blik en verwachting in Wolfke te zien...de volgende avond een "internet voor iedereen" computer getroubleshoot, deze nacht slecht geslapen (te warm ?)... swat, ondergetekende is een beetje moe.


Que sera mi vida

De Gibson Brothers vroegen het zich 27 jaar geleden al af, ondergetekende passeerde er tijdens de Wolf Walk. Meer van hetzelfde waarschijnlijk ;-) AI (das-nie-subtiel) reageren sommigen nogal formeel op smileys... als ze moe zijn :-P


paraskavedekatriaphobia

Tiens tiens tiens, elfs twaalfs dertiens...het is vrijdag den dertiende, en niemand die er iets over heeft gezegd. Zou het bijgeloof dan toch afnemen ? Nah. Het is vakantie, er was geen file, de zon scheen... Als er op de volgende vrijdag den dertiende een ongeval is, dan is dat bijgeloof daar direct terug.


Inge Vervotte...

...wordt premier. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb hee ;-)


cheers,
paul

contrast

Gisteren sneeuw, vooral in de voormiddag. Vandaag zon, hopelijk de hele dag!

Kleine Dax

Ik dacht dat ik een groot hondje had, maar nu weet ik wel beter...

Deze foto's zijn genomen in Mechelen in het provinciaal domein vrijbroek. Daar is een grote weide voorzien om honden los te laten lopen. Er waren er een twaalftal. De heel grote hond op de foto is een Ierse Wolfshond, het ras van mijn hondje Dax weet ik nog steeds niet...ze lijkt veel op een Cane Corso of een Fila Brasileiro, maar haar gewicht (bijna 60 kilo) is teveel voor de teefjes van die rassen...

Dax: het hele lange verhaal...

Eerst het slechte nieuws, Dax is een stoute hond! Ik heb zelfs overwogen om ze te laten inslapen, gelukkig heeft Katrien me kunnen ompraten. Hier volgt het complete verhaal...met uitzondering van wat ik al eerder heb geschreven.

Ik ben Dax gaan halen in het asiel van Aarschot op dinsdag 27 juni. Normaalgezien zou het asiel Dax gebracht hebben, want ze had veel schrik van de auto. Als ik de koffer nog maar opendeed, of een deur, dan trok ze angstig weg...ze wou zo ver mogelijk van de auto verwijderd zijn. Maar toen ik daar was, hebben we toch maar geprobeerd...na veel trekken en wringen hadden we ze dan toch achter de wagen gekregen, en toen ik haar voorpootjes opnam, sprong ze plots in de koffer. Oef, dat ging onverwacht heel makkelijk, ze zat erin!

In de wagen was Dax heel rustig.

Thuisgekomen heb ik eerst een wandeling gemaakt met haar. Amai seg, ik was doodmoe, wat een trekken aan die leiband. Wat wel heel positief was, was dat Dax absoluut geen aggressie toonde naar voorbijgangers, fietsers, of de buren die we tegenkwamen. Ze was (en is) nog steeds meer geinteresseerd in gras en plantjes dan in mensen of autos. Ik merkte wel dat ze schrik heeft van vrachtwagens en traktors...nog steeds tot op heden moet ik ze vasthouden als er een traktor nadert...anders probeert ze paniekerig haar leiband uit te trekken.

Thuisgekomen heeft ze heel het huis besnuffeld (amai die kan hoog met hare snuit), en dan is ze op de grond gaan liggen...totdat ze, na een uurke plots blafte. Een waakblaf! Ik hoorde een autodeur, ging met haar langs de voordeur naar buiten, en zag dat de buren net bezoek kregen.

De eerste ontmoeting met de buren was perfect, Dax was heel braaf (eigenlijk weer interesseloos). De buren hebben ook twee kleine kindjes, geen probleem voor Dax.

Toen kwam het bezoek...eerst Velpie, geen probleem, Dax heeft niet op hem gereageerd, dan Peter, ook geen enkel probleem. Tijdens de vele wandelingen de eerste dagen heeft zowat de hele straat haar mogen strelen, groot en klein, met en zonder hond, vanop de fiets, vanin de wagen of van achter hun eigendom. Dax laat zonder morren iedereen in haar buurt, ze blijft zo goed als geen enkele interesse tonen voor mensen. Ook niet als de buren een BBQ houden voor heel de familie en schoonfamilie...kortom Dax is een heel brave en rustige hond.

Maandag kwam ons moeder langs...en nu begint de historie!

In de veranda zie ik Dax achter ons moeder lopen, ons moeder draait zich een beetje om Dax te strelen...terzelfdertijd springt Dax een beetje omhoog, met een botsing Dax-snuit moeder-kaak als gevolg. Gelukkig is er niks aan kaak of snuit, maar het was toch raar. Alsof Dax wou zeggen dat ze ons moeder niet graag heeft...en ons moeder bang natuurlijk (en ze had ne lange rok aan!).

Op die moment dacht ik nog dat het een ongelukkig toeval was. Een tijdje later, nadat ons moeder en ik wat papieren doorwerkt hadden, wou ons moeder de deur openen om naar de gang te gaan. Dax sprong weer, gromde en zette haar snuit (half open!) op ons moeder haar arm. Gelukkig zonder bloed of blauwe plekken, maar ditmaal was wel duidelijk dat Dax niet gelukkig is met het bezoek! Ik was heel heel boos op Dax, zo boos dat ze piepend op de grond ging liggen, met zo van die oogjes van onderdanigheid en "ik zal het nooit meer doen".

Dus nadat ons moeder weg was, zat ik met een probleem. Dax is niet te vertrouwen als er bezoek komt. En diezelfde avond verwachtte ik Claudien nog...

Rond 22u ofzo was ik met Dax aan het wandelen. Ik stond (met Dax) bij de overburen toen Claudien toekwam. Ik zei dat ze efkes moest wachten, want ik vertrouwde Dax niet meer met bezoekers, en wou ze eerst achter de poort zetten. Claudien werkt al 20 jaar in het dierenasiel van Tienen, maar heeft nog steeds angst van honden. Dus Dax achter de poort, en dan pas Claudien uit de auto. Claudien had een been bij voor Dax, en wou het haar geven. Ik heb het been uitgepakt, en hield mee de poort op een kiertje zodat Claudien (met ne lange rok aan!) het been kon geven.

Toen ging alles heel snel...

De poort ging verder open dan verwacht, Dax gaf weer een kopstoot...maar met open mond. Claudien bloedde hevig, wij in paniek naar spoedgevallen. Daargekomen viel het blijkbaar mee voor Claudien, twee snijwondjes van 10 a 13 mm (hals en kin) vermoedelijk van de scherpe hoektanden. De eerste reactie van Claudien was er eentje van "Wat heb ik fout gedaan ?". Mijn antwoord was "niks, die hond mag zo niet reageren".

Het duurde twee uur ofzo op spoedgevallen (vooral wachten), ondertussen ik maar piekeren...Wat nu met Dax. Ik besloot dat ik het risiko niet kon nemen (buren met kleine kindjes), en dat Dax moest inslapen. Dus ik bel de dierenarts (Katrien) en doe het verhaal. "Jamaar" zegt Katrien, "Zou je niet beter nadenken? Fila's zijn moeilijke honden." Dat had ze inderdaad voordien al gezegd. En ook "Heeft Dax echt gebeten en vastgehouden?" Neen, het was een korte sprong, zoals een kopstoot..."of is ze gewoon te hoog gesprongen ?". Tja, ik weet het niet meer...het zou kunnen dat Dax gewoon naar dat been sprong, en te hoog gesprongen is (of bukte Claudien zich ?). Het ging allemaal zo snel...

Swat, Katrien stelde voor om er een nachtje over te slapen, en om te proberen met een muilband. Ik heb die nacht niet kunnen slapen...amai seg, wat een groot probleem. Mijn vorige hond was een rottweiler, maar die was heel lief, ook voor alle bezoek, zelfs als ik niet thuis was. Maar deze Dax is niet te vertrouwen...amai dat is spijtig zeg (want ik krijg zo graag bezoek).

Dinsdag was ik bij Sandra om Duitsland - Italie te zien (goeie match trouwens), maar ik kon het niet over mijn lippen krijgen om te vertellen wat er met Dax gebeurd was...

Deze woensdag (5 juli) kwam dan de test: Veronique kwam op bezoek. Dus voordat Veronique (in een jeansbroek!) binnen mocht, heb ik eerst Dax in haar hok gezet, met de muilband op! Om een lang verhaal kort te maken, Dax had geen enkel probleem met Veronique. Zij mocht alles doen en gaan waar ze wou, het kon Dax niet interesseren...u ziet het bewijs hier links (of heel de reeks hier ).



Besluit ?
Wat kan ik hieruit besluiten:
Ten eerste dat een hond nooit te vertrouwen is, maar dat wist ik al.
Ten tweede dat Dax altijd een muilband zal aanhebben als er bezoek komt.
Ten derde dat ik nog steeds niet weet waarom er drie mensen wel alles mogen, en twee andere niet...behalve een lange rok en angst voor honden hebben Claudien en ons moeder niets met elkaar gemeen.

Wordt in elk geval vervolgd...

Dax slaapt

Dax is een heel toffe hond! Op de foto hier links ligt ze te slapen...yep, een rare houding, maar ze heeft het lang volgehouden. Dax is de rustigste hond die ik ooit heb gezien. Ze heeft nauwelijks interesse voor dingen, af en toe een beetje spelen en rondcrossen, en dan een uurke ergens liggen...voor de poort, tegen de muur, op het nieuwe terraske beneden, of in de schaduw van de seringenboom.
Het zou natuurlijk goed kunnen dat de warmte er voor iets tussen zit...ik beweeg ook minder dezer dagen.
Deze nacht heeft Dax weer heel braafjes op haar matje geslapen beneden in de gang. En ze heeft tothiertoe nog nooit iets in huis gedaan. Houden zo!

Dax Dax Dax...

Haha, hier links zie je Dax, haar eerste seconden als vrije hond. Effe later heb ik haar leiband afgedaan, toen begon ze pas echt als een gelukkige puppy rond te springen. Dat is wel een grappig zicht, zo'n grote hond die speelt. Haar favoriete speelgoed zijn de twee liter plastieken spa flessen. Ze heeft er al een stuk of tien 'geneutraliseerd'.

Verder is Dax een super rustige hond, meestal ligt ze te slapen. De eerste nacht heeft ze boven op de grond geslapen, en rond 7u begon ze rond te trippelen, bijgevolg was ik ook om 7u wakker. De tweede nacht heeft ze ook boven op de grond geslapen, maar ze werd pas om 8u wakker. Deze nacht (haar derde hier) is ze beneden gebleven, en heeft ze voor het eerst op haar 'Jolly' kussen geslapen, en wel tot 9u !! Toen werd ze wakker omdat ik naar beneden kwam.

Als we gaan wandelen is ze ook heel rustig, al heeft ze wel schrik voor vrachtwagens en traktors. Mensen interesseren haar maar heel matig, ze komt wel eens snuffelen, maar dan gaat haar aandacht terug naar gras of grond. Ze heeft al eens naar de kippen gekeken, en dat was het dan...

Daarjuist ging ik effe stofzuigen. Ik vroeg me af hoe ze daarop zou reageren...en tot mijn grote verrassing wou ze helpen met stofzuigen...ze speelde ermee. Ze liet zelfs toe dat ik haar stofzuigde, ze genoot blijkbaar van de zuigkracht op haar pels.

Dax komt vandaag!

In het asiel van Aarschot zit nog steeds Darcy. Maar Darcy is een lelijke naam, dus ik noem ze Dax! Dax is een heel grote teef, volgens het asiel een kruising Duitse Dog, al vind ik dat ze veel weg heeft van een Fila Brasileiro.
Vanaf deze namiddag woont Dax bij mij !!! Je mag ze dus verwachten op zowat alle fotos die ik neem.