Carolus Ludovicus (Charel) Cobbaut

Toen ik als klein manneke ne keer in de doos met doodsbeelekes mocht kijken, vond ik daar een mooi handgeschreven lijstje van namen. Het bleek een mini-stamboom van de Cobbaut-en. Ergens bovenaan stond mijn grootvader (Jozef Cobbaut), die toen al overleden was. Maar boven hem stond nog een naam: Carolus Ludovicus (ofte Charel) Cobbaut.

Wow, dat was een man uit een ver verleden. Beeld u in als tienjarige, dat ge plots beseft dat uw stokoude (overleden) grootvader ook een vader had! Ne mens van voor er auto's waren, voor het bestaan van TV, algemene electriciteit en radio's! Die man was geboren in 1855...een mythische figuur.

Gisteren fietste ik naar Merksem, naar mijn nonkel Jean Cobbaut en tante Irma (waarvan ik vroeger dacht dat ze Tantirma heette). En zij toonde mij een foto van deze Charel Cobbaut. Aub, ne foto van bijna honderd jaar geleden.

Jeep

Kathleen schrijft over haar oma die door jeep met een jonge onervaren bestuurder is aangereden. Ze hekelt daarop jeeps: "Fokking Jeeps zijn niet nodig in België. Dat weet iedereen. In de bergen, op den boeren buiten als je schapen achterna moet zitten, maar niet op een of andere steenweg in België. Rondrijden met een Jeep in België is gewoon compensatie voor van alles, dat weet ook iedereen."

Ik wil hierop driemaal reageren.

Een: Mijn vader is omgekomen in het verkeer, veel kans door overdreven snelheid. Ik heb een grondige hekel aan hardrijders, en een grote voorstander van snelheidscontroles. Nee, ik walg van al wie sneller rijdt dan maximum toegelaten. Helaas, ik word nog dagelijks geconfronteerd met hardrijders :(
Op de koop toe is *te* hard rijden nog steeds sociaal aanvaard (getuige de persoonlijke reacties die ik te horen kreeg op blogmeets en geekdinners). Snelheidsovertreders zijn doodrijders, en verdienen heel wat meer straf dan een boete of 14 dagen rijbewijs kwijt. (Ben ik nu een extremist ?)

Twee: Enkele jaren terug is een vriend van mij doodgereden door een motor. De motor werd bestuurd door een roekeloze gast die "wat wou laten zien" aan zijn broer die achterop zat. Mijn vriend had goed uitgekeken toen hij de straat overstak, zoals hij dat steeds deed. Toch is hij doodgebleven :(
Motorrijders hebben een slechte naam in het verkeer, en met rede. Heel wat motorrijders denken dat de baan van hen is, en houden weinig rekening met andere mensen in het verkeer.

Drie: Ik rij met een jeep. De reden is simpel: veiligheid! Ik heb het eenmaal meegemaakt met mijn Ford Ka, op de snelweg, in de hevige regen, werd er bumper aan bumper gereden. Het was 17u, file, dus iedereen was gehaast. File tegen 90km/u... En plots moest er geremd worden, en ik kon stoppen, net zoals de drie wagens achter mij...
Wat daarachter gebeurde heeft me een hele avond doen bibberen. Ik zag in mijn spiegel een auto dwars gaan over de snelweg, en door drie andere auto's geraakt worden. Jeezes, wat een geluk dat ik met mijn Ford Ka niet betrokken was bij dat ongeval! Mijn autootje zou door al die BMW's en Mercedessen serieus door elkaar geschud worden...ik zou het veel kans niet heelhuids overleven.

Een jeep dus...
Ik dacht eerst aan een Volvo, die zijn gekend voor hun stevigheid...maar zijn ook duur. Mijn Kia is goedkoop, zuinig en scoort vrij goed met zijn ecologische voetafdruk. Nee, het is geen 4x4, het is een gewone zuinige jeep, ontdaan van onnodig gewicht.

Op de snelweg rij ik 110km/u, dat scheelt 150km per tankbeurt als je vergelijkt met 130km/u!

Mijn jeep heeft geen achterzetels, wat goed uitkwam om mijn hondje van 60 kilo mee te nemen. Het helpt ook als je marktkramer bent.

Sinds ik in Antwerpen woon, neem ik meestal de fiets!

belangrijke beslissing

Stel je voor dat je een belangrijke beslissing moet nemen. Wacht, neen, dat is een "understatement"...stel je voor dat je moet beslissen over leven of dood. Leven of dood van je eigen kind. Je zit daar, aan tafel met de dokter en die vraagt "Leven of dood?". Het klinkt als slechte fictie, maar helaas dit is realiteit.

Gisteren zat ik aan tafel met de dokter. Sinds 1 augustus ligt mijn zus in coma, ondertussen is de diagnose gesteld op "vegetatieve coma". In de volksmond heet dat "Ze is een plantje". Ze gaat nooit meer wakker worden, maar het lichaam leeft nog. En het is een jong lichaam, dus dat kan nog heel lang leven. En daar zit dan die dokter en die vraagt: "Moeten we een buisje in haar keel steken zodat we slijmen kunnen wegzuigen, of doen we dat niet zodat ze misschien gaat stikken ?".

Ook al weet het verstand dat Linda er niet meer is, het hart ziet andere dingen. Het hart ziet ogen die open gaan, een hartslag die stijgt als je binnenkomt, een hoofd dat beweegt. Het zijn reflexen, het is vlees en bloed en longen en organen en een hersenstam die dat bestuurt...maar de ziel is weg. En toch hoop je. Je hoort wonderverhalen over mensen die jaren in coma liggen en dan plots wakker worden en hun leven hernemen. Maar de dokter kent zo geen verhaal.

De geest is dood, de neuronen zijn niet meer verbonden, de hersencellen die ons "mens" maken zijn afgestorven. En toch blijf je hopen op een mirakel, je hebt het duizendmaal gezien op TV...mensen in coma, bijna dood, geen hoop meer...en drie afleveringen later nemen ze de draad van hun leven weer op en is alles vergeten.


Er is geen wettelijk kader voor deze situatie. De psycholoog noemde het een "hiaat" in de wetgeving. Ik vind het een schande dat men deze beslissing vraagt aan mijn moeder. Waarom moet zij beslissen over leven of dood ? Welke beslissing zij ook neemt, de kans bestaat dat drie dagen later haar dochter sterft. De psychologische druk die zoiets teweeg brengt is onvoorstelbaar groot. Welke impact heeft dit op de rest van haar leven ?

Ik heb ook geen oplossing, maar stel wel vast dat hier een serieus probleem is. Niemand zou ooit moeten beslissen over leven of dood! En zeker niet over leven of dood van je eigen kind!


Vandaag is de beslissing genomen, het buisje wordt gestoken, de slijmen worden weggezogen, het lichaam blijft in leven. Worden het dagen, weken, maanden of jaren ?

nichtjes

Ik heb drie nichtjes, is er iets mooier om op foto te zetten ?
Sinds 1 augustus ligt hun moeder in coma :(

Laura en Valentina

Mijn drie nichtjes hebben onlangs spaghetti gegeten...en nonkel paul liep er rond met de kodak ;-) Mijn nichtjes zijn uiteraard allerliefste schatten van de hele wereld, daar kan niemand aan tippen!

Valentina is twee en spreekt nog steeds in woordjes, het wordt hoog tijd dat er zinnekes uitkomen hee meiske (zodat ge kunt beginnen bloggen).


Laura is mijn middelste nichtje, een grote fan van paarden en soms de braafste van den hoop. Ze heeft een eigen website, maar nog geen blog. Laura is ook veruit de slimste 11-jarige van de wereld!


Oma en nichtje Tania stonden liever niet op de foto, dus dan respecteren we dat hee. Nichtje Tania heeft al wel een blog, al is haar berichten-frequentie aan de lage kant ;-)